Βαλκάνια και εθνικιστικά κινήματα – Ένα εκρηκτικό μίγμα

Ἀναρτήθηκε στὶς 25 Νοεμβρίου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

Rate This

Τoυ Σωτήρη Σιδέρη*

Εθνικιστικά κινήματα που αυξάνουν διαρκώς την επιρροή τους δρούν και αναπτύσσονται στα βαλκάνια, έχοντας στην φαρέτρα τους, δηλητηριώδη βέλη κατά γειτονικών χωρών, υποδαυλίζοντας εντάσεις, διακατέχονται από μεγαλοιδεατισμό, κυρίως τα αλβανικής προέλευσης κινήματα, ορισμένες κυβερνήσεις επίσης κινούνται περίπου στο ίδιο πλαίσιο, υπάρχει παράλληλα ένα μείγμα αντιευρωπαισμού, ευρωσκεπτικισμού και ανάλογα με την περίπτωση, βρίσκεται σε έξαρση ο ανθελληνισμός, ο αντιαλβανισμός, ο αντιτουρκισμός και όλα αυτά μαζί αποτελούν την πρώτη ύλη για τις αναφλέξεις του, ίσως, όχι μακρινού μέλλοντος. 

Οι πληγές στα βαλκάνια δεν έχουν κλείσει όπως πολλοί εσφαλμένα νόμιζαν. Ολο και περισσότερο έρχονται στην επιφάνεια και αναπτύσσονται με γρήγορους ρυθμούς τα κινήματα αυτά, αναβιώνοντας προβλήματα του παρελθόντος και δημιουργώντας νέα, θέτοντας σε πραγματική δοκιμασία τις διμερείς σχέσεις των χωρών της περιοχής, αλλά και συνολικά την ειρήνη στα βαλκάνια.

Η δυσλειτουργική δημοκρατία, η απουσία θεσμών ελέγχου και πραγματικής λογοδοσίας, η εκτεταμένη διαφθορά, η φτώχεια που παίρνει μεγάλες διαστάσεις, το οργανωμένο έγκλημα, αλλά και η αίσθηση ότι οι πραγματικές αλλαγές δεν θα γίνουν ποτέ για να ευημερήσει ο τόπος τους, είναι η εύλεκτη ύλη για την ανάδυση τέτοιων κινημάτων. Παράλληλα, καλλιεργούν την εθνικιστική τους ρητορική στον ευάλωτο σε μεγάλες ιδέες πληθυσμό και τον κατευθύνουν εκεί που ακριβώς θέλουν: στην διεκδίκηση πραγματικών ή φανταστικών αιτημάτων από τις γειτονικές χώρες και στην αίσθηση ότι οι μεγάλες ιδέες κάποια στιγμή θα δικαιωθούν. Στο στόχαστρό τους βρίσκεται πάντα η κυβέρνησή τους, αν δεν επιδεικνύει τον πατριωτισμό που τα ίδια τα κινήματα ορίζουν τι είναι πατριωτικό.

Η Αλβανία –Σερβία -ΠΓΔΜ

Πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τέτοιων κινημάτων υπάρχει στην Αλβανία, όπου καταγράφεται μιά έκρηξη μεγαλοιδεατισμού που κάθε άλλο παρά αμβλύνεται όσο περνά ο καιρός. Η δημιουργία ενός δεύτερου αλβανικού κράτους στο Κόσσοβο, η διεκδίκηση πολλών δικαιωμάτων για την ισότιμη σχεδόν διοίκηση της ΠΓΔΜ και η διεκδίκηση ανοιχτά σε μεγάλο βαθμό της αυτονομίας στη Ν. Σερβία εκτοξεύουν στα ύψη την εθνική αυτοπεποίθηση των Αλβανών, αλλά και τον παραλογισμό τους. Τα νέα εθνικιστικά κινήματα εμφορούνται από την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας και, το θέμα είναι, ότι η επιρροή τους αυξάνεται στον φτωχό πληθυσμό και στη νεολαία.

Ως προς την Ελλάδα έχει μεγάλη σημασία ότι κλιμακώνεται επικίνδυνα ο ανθελληνισμός. Το Κίνημα της “Ερυθρόμαυρης Συμμαχίας” που είναι το πλέον δυναμικό ,διευρύνει συνεχώς το πεδίο δράσης και διεκδικεί τον επηρρεασμό της συνολικής αλβανικής πολιτικής έναντι της χώρας μας. Από την επαναχάραξη των συνορων, τις θαλάσσιες ζώνες, την απογραφή του πληθυσμού, την τρομοκράτηση της ελληνικής μειονότητας, τους ελέγχους στην Κακαβιά κ.ο.κ.

Το τελευταίο επεισόδιο στις 28 Οκτωβρίου, όταν κάποιες δεκάδες μέλη της “Ερυθρόμαυρης Συμμαχίας” επιτέθηκε με πέτρες στο πομπή αυτοκινήτων που πήγαινε στο νεκροταφείο των πεσόντων του έπους του 40, ήταν ένα καμπανάκι για την ελληνική πλευρά. Γιατί μιά τοποθέτηση του ΥΠΕΞ Δ. Αβραμόπουλου στη βουλή για τον σοβινισμό στα βαλκάνια που στέλνει ανησυχητικά μηνύματα προκάλεσε μιά απίστευτη έκρηξη εθνικιστικού παραληρήματος κατά της χώρας μας, γεγονός που κατέδειξε το βάθος της επιρροής του ανθελληνικού κλίματος, αλλά και το γεγονός ότι ενώ το κλίμα αυτό είναι υπαρκτό, η Ελλάδα δεν το αντιμετώπισε ποτέ με την δέουσα σοβαρότητα.

Η “Ερυθρόμαυρη Συμμαχία” που έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή στον αλβανικό βορρά, συνεργάζεται με το Κίνημα “Αυτοδιάθεση” του Κοσσόβου, ενώ αρχίζει να επιδρά και σε δυνάμεις των Αλβανών στα Σκόπια, κάτι που αν ενισχυθεί, θα είναι απίστευτα αποσταθεροποιητικό. Εχει στις τάξεις της ακόμη και δικαστές, ανθρώπους από τις δυνάμεις ασφάλειας, αποφασισμένους νέους, ενώ η χρηματοδότησή της είναι συνεχής και από αδιευκρίνιστες πηγές.

Η “Ερυθρόμαυρη Συμμαχία”, πίεσε αφόρητα, αλλά αποτελεσματικά ώστε οι μειονοτικοί στην Αλβανία να μην έχουν το δικαίωμα να αναφέρουν την εθνική τους καταγωγή και τα κατάφεραν. Στις 13 Δεκεμβρίου θα δοθεί στη δημοσιότητα το αποτέλεσμα της απογραφής, που είχε γίνει το καλοκαίρι αλλά χωρίς τις μειονότητες και θα εμφανιστεί ένα “καθαρό” αλβανικό έθνος. Η ελληνική μειονότητα δεν πήρε μέρος στην απογραφή, το Συμβούλιο της Ευρώπης καταδίκασε την Αλβανία, αλλά αυτό δεν άλλαξε την κατάσταση.

Εχει γίνει μόνιμη πλέον κατάσταση, οι απειλές, οι εκβιαμοί, η τρομοκράτηση , η αρπαγή γης και η προσπάθεια διάλυσης του κοινωνικού ιστού της ελληνικής μειονότητας. Παράλληλα, σχεδόν καθημερινά στον αλβανικό τύπο και στα ΜΜΕ , ο ανθελληνικός τόνος και η μόνιμη παρουσία εθνικιστών δίνει τον τόνο της σχεδιασμένης αντιπαράθεσης με την Ελλάδα.

Η ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας κυοφορείται όπως είναι γνωστό εδώ και χρόνια και υποτίθεται ότι βρίσκει κάθετα αντίθετες τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Ομως δεν φαίνεται να βρίσκουν τρόπους ούτε τον αντιευρωπαισμό να αντιμετωπίσουν, ούτε τον εθνικισμό να απονευρώσουν, ούτε τον αλυτρωτισμό να καταπνίξουν. Πέραν των άλλων είναι γνωστό ότι η Μεγάλη Αλβανία περιλαμβάνει και εδάφη της Ελλάδας της Σερβίας , του Μαυροβουνίου φυσικά το Κόσοβο και εδάφη της ΠΓΔΜ. Είναι προφανές ότι το κλίμα στην περιοχή δηλητηριάζεται και όσο αυξάνεται η δυναμική, τόσο πιό εκρηκτική θα γίνεται η κατάσταση, πόσο μάλλον που η φτώχεια και τα προβλήματα των λαών βρίσκονται σε τραγικό επίπεδο.

Η “Ερυθρόμαυρη Συμμαχία” πιέζει τα τελευταία δύο χρόνια αφόρητα για την αλλαγή των ονομάτων των ελληνικών πόλεων και χωριών με αλβανικές ονομασίες, στο πρότυπο των Τούρκων. Πρόκειται για υψηλού επιπέδου πρόκληση, δεδομένου ότι η ελληνική εθνικη μειονότητα είναι αναγνωρισμένη με βάση τις διεθνείς συμβάσεις. Οι Αλβανοί που έχουν διεκδικήσει τα ίδια δικαιώματα σε όλες τις χώρες της περιοχής, τα αρνούνται στις μειονότητες στο έδαφός τους και μάλιστα με βίαιο τρόπο. Αυτό τα λέει όλα.

Στην Αλβανία δραστηριοποιούνται επίσης το “Εθνικό Μέτωπο”, το “Δημοκρατικό Εθνικό Μέτωπο” και το “Βασιλικό Κόμμα”, ενώ διαρκώς αυξανόμενη είναι η επιρροή του PDIOU, του κόμματος των Τσάμηδων. Ολα μαζί δημιουργούν εντυπώσεις, θόρυβο, δηλητηριάζουν το πολιτικό κλίμα, και το χειρότερο, αναγκάζουν πλέον την αλβανική πολιτική ηγεσία να ενσωματώνει θέσεις τους, είτε γιατί αρχίζουν να πείθονται από την ατζέντα τους, είτε για ψηφοφορικούς λόγους. Ωστόσο ηδη, στο σοσιαλιστικό κόμμα η αλλαγή πολιτικής είναι εμφανής και ανθελληνική, ενώ και στο “Σοσιαλιστικό Κόμμα Ολοκλήρωσης” του Ιλιρ Μέτα που στηρίζει κυρίως τους Τσάμηδες η εικόνα του γίνεται όλο και πιό ανθελληνική. Κάνουμε λόγο για ανθελληνισμό γιατί δεν υπάρχει ένα σοβαρό πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο που να επιτρέπει στα κινήματα αυτά να διεκδικούν κάτι από την Ελλάδα με βάση το δίκαιο.Πρόκειται για παροξυσμό που δεν έχει βάση και για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, αυτός ο παροξυσμός έχει μετατραπεί σε ανθελληνισμό.

Στο πολιτικό επίπεδο, η Ελλάδα έχει το πρόβλημα με την Μειονότητα, με την συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες που τα Τίρανα πλέον απαιτούν επαναδιαπραγμάτευση, άρα υπάρχει σοβαρή εμπλοκή, οι Τσάμηδες επηρρεάζουν την πολιτική και των μεγάλων κομμάτων , ενώ μόνο το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπερίσα δείχνει να τηρεί αποστάσεις και από τον μεγαλοιδεατισμό και από τον ανθελληνισμό. Η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί άμεσα και με ολοκληρωμένη πολιτική, πριν η κατάσταση γίνει ανεξέλεγκτη.

Το Κίνημα “Αυτοδιάθεση” του Κοσσόβου οργάνωσε θυελλώδεις διαδηλώσεις στις αρχές του μήνα όταν ανακοινώθηκε ότι η Σερβία και το Κόσσοβο θα ξεκινήσουν έναν δομημένο διάλογο και ενώ και στην διεθνή κοινότητα γίνονται πολλά σενάρια για το καθεστώς της βόρειας περιοχής όπου ζούν Σέρβοι. Οι δυνάμεις της “Αυτοδιάθεσης” θεωρούν προδοτική την πολιτική διαλόγου με την Σερβία θεωρώντας ότι το Κόσσοβο στο σύνολό του ανήκει στο κράτος τους και όχι μόνο αυτό, αλλά διεκδικούν και την αυτονομία των χωριών της κοιλάδας του Πρέσοβο στη Νότια Σερβία.Το ίδιο κίνημα είχε απαιτήσει και παλιότερα ακόμη και με επιθέσεις κατά δυνάμεων του ΟΗΕ να φύγουν από το Κόσσοβο, θεωρώντας ότι εμπόδιζαν την ανεξαρτησία . Η συνεργασία του κινήματος αυτού με την “Ερυθρόμαυρη Συμμαχία”, της έχει προσδώσει δυναμική, χρήμα ίσως από αδήλωτες πηγές και ο στόχος τους είναι να αναπτυχθούν και στα Σκόπια , εκτιμώντας ότι η πολιτική συνεργασίας με τους Σλαβομακεδόνες όπως έχει σήμερα, δεν αποδίδει. Στην κορυφή των στόχων και της “Αυτοδιάθεσης” και της <<Ερυθρόμαυρης Συμμαχίας>> είναι η ιδέα του “Παναλβανισμού”.

Η “Αυτοδιάθεση”, θεωρεί ότι το πολιτικό σύστημα στο Κόσσοβο δεν ανταποκρίνεται στα “πατριωτικά ” του καθήκοντα, και εξαπολύει συνεχώς επιθέσεις προς την κυβέρνηση που περιλαμβάνουν και καταγγελίες για διαφθορά και ανικανότητα διαχείρησης των θεμάτων του Κοσσόβου, στέλνοντας το μήνυμα της αδιάφθορης, πατριωτικής και αντισυστημικής οργάνωσης , περίπου όπως κάνει και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα.

Φαίνεται όμως ότι κάτι κινείται και στα Σκόπια, καθώς αίσθηση προκάλεσε δήλωση του Αλβανού αρχηγού του DUI- του αλβανικού κόμματος των Σκοπίων, Αλί Αχμέτι, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα προειδοποίησε στη Βιέννη για τον κίνδυνο ενός ντόμινο, αν οι Σέρβοι στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο λάβουν μια εδαφική ή πολιτική αυτονομία, κάτι που ως γνωστόν συζητείται έντονα στο διεθνές παρασκήνιο, ως τελική λύση για το Κόσσοβο.

Σύμφωνα με Αχμέτι, μια τέτοια προσέγγιση θα προκαλέσει αναπόφευκτα επιπτώσεις σε γειτονικές χώρες, κυρίως στα Σκόπια, με αποτέλεσμα να αποσταθεροποιηθεί ολόκληρη η περιοχή.

Αν αυτή η στροφή επιβεβαιωθεί στην πράξη, στην ΠΓΔΜ θα έχουμε πορεία προς την αποσταθεροποίηση ή την διάλυση του κράτους. Γιατί θα συγκρουστούν δύο εθνικιστικές δυνάμεις . Οι Αλβανοί και ο Γκρούεφσκι, που τώρα καθόλου απίθανο να θερίσει όσα ο ίδιος έσπειρε. Ισως είναι καιρός να καταλάβει ο Γκρούεφσκι ότι ο πραγματικός συμμαχος θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα και η Βουλγαρία , αλλά η παρανοική του πολιτική τον οδηγεί σε μείζονα κρίση.

Τις κινήσεις των εθνικιστών Αλβανών προσπαθεί να εκμεταλλευθεί στο έπακρο, η Σερβία, η οποία διά του προέδρου της Τ. Νικολιτς, ενός ιδιότυπου εθνικιστική που προκαλεί με τις δηλώσεις του, επιδιώκει να γίνει το αντίπαλο δέος των Αλβανών και να συμπήξει ένα αντιαλβανικό μέτωπο στα βαλκάνια. Για τον λόγο αυτό, πριν από περίπου 20 ημέρες σε δημόσιες δηλώσεις του πήρε το μέρος των Σκοπίων στην διένεξη με την Ελλάδα, απορώντας μάλιστα γιατί οι Αλβανοί διεκδικούν αυτονομία στην ΠΓΔΜ ή αλλού και όχι στην Ελλάδα!!

Είναι πάγια η στρατηγική του Βελιγραδίου να απαιτεί τα πάντα από την Ελλάδα , αλλά να μην δίνει τίποτα και δεν αντιλαμβάνεται ότι ο διαμελισμός της Σερβίας και η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα και του μεγαλοιδεατισμού του Μιλόσεβιτς. Ωστόσο κατά του Νίκολιτς, υπήρξε αντίδραση από την Αθήνα που τον προσκάλεσε άμεσα στην Ελλάδα και του έγιναν αυστηρές συστάσεις. Η επανόρθωση ήταν μερική, αλλά το Βελιγράδι, όπως έχει αποδείξει η ιστορία διολισθαίνει με μεγάλη ευκολία στον εθνικισμό και σε λάθος πολιτικές και υπό το πρίσμα αυτό απαιτείται διπλωματική επαγρύπνηση. Ο χρόνος και κυρίως η πορεία προς την ΕΕ θα δείξουν αν διορθώσει τις θέσεις του, που αρχίζουν να ενοχλούν και την Κροατία και την Βοσνία και την Ελλάδα και τους Αλβανούς. Αυτό είναι αναγκαίο γιατί ήδη ενισχύεται το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα που υποστηρίζει σθεναρά τη θέση ότι το Κόσσοβο είναι αναπόσταστο τμήμα της Σερβίας και θεωρεί την κυβέρνηση προδοτική.

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ 

Το κίνημα “Attaka”, είναι ένας νέος πρωταγωνιστής στα βαλκάνια και μάλιστα σε μιά χώρα ήδη ενταγμένη στην ΕΕ.

Η Βουλγαρία, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού άσκησε μιά μοναδική πολιτική έναντι της τουρκικής μειονότητας, που αναγνωρίστηκε ως εθνική τουρκική μειονότητα. Το τουρκικό κόμμα ήταν στην κυβέρνηση, ήταν και είναι στη βουλή, υπό την πίεσή του, γέμισε η Βουλγαρία τεμένη και γενικότερα αναβαθμίστηκε στρατηγικά. Αυτό φαίνεται δεν ήταν αρκετό για την Τουρκία που όπως κάνει σε όλα τα βαλκάνια καις την Ελλάδα φυσικά, παρά τις δημόσιες δηλώσεις πάντα ήθελε παραπάνω έλεγχο και ο νεοοθωμανισμός του Α. Νταβούτογλου ευνόησε την αλλαζονεία τους.

Το κίνημα “Attaka” έχει ήδη ενισχυθεί με ραγδαίους ρυθμούς και επικεντρώνεται στην αντιτουρκική πολιτική, με επίκεντρο τη μειονότητα. Συνεχείς ερωτήσεις στη βουλή, δημοσιότητα, παρεμβάσεις επιδρούν πλέον στην διαμόρφωση της δημόσιας συζήτησης στην Βουλγαρία και έχει ως κύρια αποστολή, την ανάδειξη της ”ενδοτικής” πολιτικής της κυβέρνησης έναντι της Τουρκίας.

Την περασμένη εβδομάδα στη βουλή η κυβέρνηση της Σόφιας δέχθηκε «σφοδρά πυρά» καθώς κατηγορήθηκε για ανεπάρκεια και λάθη στις σχέσεις με την Τουρκία. Ενώ ο αρχηγός των σκληροπυρηνικών εθνικιστών έκανε λόγο μέχρι και για «προδοτική πολιτική της κυβέρνησης σε βάρος του εθνικού συμφέροντος της Βουλγαρίας και των νομίμων δικαιωμάτων 800 χιλιάδων πολιτών της.
Ο πρόεδρος του “Attaka” Βόλεν Σίντεροφ είπε ότι «κατά τη βίαιη εκδίωξη των Βούλγαρων από την Ανατολική Θράκη κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, διακόσιοι πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν εσπευσμένα τα σπίτια τους για να σωθούν από την γενοκτονία του τουρκικού στρατού τον Ιούνιο του 1913». Η τοποθέτηση αυτή έγινε με αφορμή την επέτειο από την υπογραφή της «Συνθήκης Φιλίας μεταξύ της Βουλγαρίας και της Τουρκίας» στις 18 Οκτωβρίου του 1925, δια της οποίας η Άγκυρα υποχρεώθηκε επίσημα να αποζημιώσει τους πρόσφυγες για τις περιουσίες τους που κατασχέθηκαν στη συνέχεια από τις τουρκικές αρχές. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι εγκαταλειμμένες περιουσίες των προσφύγων ανέρχονται σε 34 χιλιάδες σπίτια, δύο εκατομμύρια στρέμματα χωράφια και 213 στρέμματα δάση, η σημερινή αξία των οποίων ανέρχεται σε δέκα δισεκατομμύρια δολάρια. Με το ποσό αυτό η Τουρκία πρέπει να αποζημιώσει τους 800 χιλιάδες απόγονους των Θρακιωτών προσφύγων που ζουν σήμερα στη Βουλγαρία, υπογράμμισε ο αρχηγός των Βούλγαρων εθνικιστών, επικαλούμενος την προαναφερόμενη Συνθήκη της Ανγκόρα, η οποία, όπως είπε, δεν έχει καταγγελθεί, ούτε ακυρωθεί.
Η Βουλγαρία είχε καταφέρει να εντάξει το θέμα αυτό στις ετήσιες εκθέσεις προόδου της Ευρωπαικής Επιτροπής, αλλά φέτος η αναφορά αυτή εξαφανίστηκε. Αυτό πυροδότης τις σφοδρές αντιδράσεις και τις βαριές κουβέντες που ακούστηκαν μέσα και έξω από τη βουλή. 
Υπό την πίεση αυτή, ο Βούλγαρος ΥΠΕΞ αναγκάστηκε να δηλώσει ότι η στήριξη της Σόφιας για την ενταξιακή προοπτική της Άγκυρας στην ΕΕ δεν είναι «άνευ όρων», αλλά συνδέεται στενά με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων, δια τις οποίες οι τουρκικές αρχές καλούνται να εξασφαλίσουν την τήρηση των κριτηρίων της προσχώρησης υπό τον πρίσμα της επικράτησης των ευρωπαϊκών αξιών στην Τουρκία.
Υπήρξε όμως και συνέχεια ακόμη χειρότερη. Το ”Attaka” έχει αρχίσει τη συλλογή υπογραφών στη Βουλγαρική Βουλή, ώστε να κινηθεί διαδικασία που θα οδηγήσει το «Κίνημα Δικαιωμάτων και Ελευθεριών» (ΚΔΕ), που εκπροσωπεί κυρίως τους Τούρκους στο Συνταγματικό Δικαστήριο προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσο είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα ή όχι.

Ο λόγος για τον οποίο το κόμμα «Ataka» προχώρησε στην κίνηση αυτή ήταν η δήλωση του πρόεδρου του ΚΔΕ, Αχμέτ Ντογκάν σχετικά με τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο.Οτι δηλαδή ο κ. Ντογκάν είπε ότι ο Βαλκανικός Πόλεμος ήταν «πόλεμος για εθνική εκκαθάριση και ότι ο Αχμέτ Ντογκάν απέδειξε ότι για εκείνον η απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την κυριαρχία, το ζυγό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν ήταν θετική εξέλιξη, είπε ο κ. Σίντεροφ.

Πολλές φορές στο παρελθόν το κόμμα του Σίντεροφ έκανε εκστρατεία για να σταματήσουν να ανεγείρονται τεμένη υποστηρίζοντας ότι στη βουλγαρία υπάρουν περισσότερα και από την Τουρκία και φαίνεται ότι τα έχει καταφέρει. Ο ρητορική του ”Attaka” απευθύνεται και προς την κυβέρνηση και εναντίον των Τούρκων, προφανώς όμως σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλες χώρες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Τα εθνικιστικά και τα ακροδεξιά κινήματα που αναπτύσσονται ραγδαία στα βαλκάνια είναι αυταρχικά, αποστρέφονται τους κανόνες συνεργασίας και δημοκρατίας και κατά κύριο λόγο προβάλλουν τον υπερπατριωτισμό ως λύση στις “ενδοτικές” κυβερνήσεις. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην Αλβανία, τα Σκόπια και τη Σερβία εκφράζονται ισχυρά μέσα στο ίδιο το πολιτικό σύστημα και καθώς τα νέα κινήματα πιέζουν ,οι κυβερνήσεις οδηγούνται σε όλο και πιό ακραίες θέσεις.

Μεταξύ των Αλβανών των Βαλκανίων υπάρχουν σώφρονες πολιτικοί και εθνικιστές πολιτικοί. Τα μεγάλα προβλήματα φτώχειας και δημοκρατίας και λειτουργίας των θεσμών πιστοποιούν ότι το πρόβλημα θα γιγαντωθεί με την πάροδο του χρόνου και θα απειλήσει την σταθερότητα και την ειρήνη στην περιοχή.

Η Ελλάδα έχει το δικό της πρόβλημα που ονομάζεται Χρυσή Αυγή. Προς το παρόν το κόμμα αυτό, παρά τη ρητοτορική, δεν έχει επηρρεάσει αποφάσεις, ούτε έχει επίδραση στην διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής, ωστόσο η απειλή είναι δεδομένη.

Η χώρα μας δεν πρέπει να παρασυρθεί στη δίνη του εθνικισμού, αντίθετα, πρέπει να ξαναγίνει το δημοκρατικό πρότυπο για τους λαούς της περιοχής. Εκ των πραγμάτων, η πολιτική και διπλωματική υποχώρηση της Ελλάδας προκάλεσε ένα κενό στην περιοχή που τώρα πρέπει να αναπληρωθεί, άμεσα αν είναι δυνατό. Η Ελλάδα μπορεί να είναι ο κρίσιμος πολιτικός παράγοντας που με σχεδιασμένες πρωτοβουλίες θα ξαναφέρει τα μεγάλα θέματα δημοκρατίας και καλής γειτονίας στο προσκήνιο. Αλλά ταυτόχρονα απαιτείται και κάτι άλλο. Οσο προσεκτική και ορθολογική πρέπει να είναι η επαναπροσέγγιση της χώρας μας στα βαλκάνια, άλλο τόσο αποφασιστική πρέπει να είναι. Αυτό σημαίνει ότι η ευρωπαική πολιτική της Ελλάδας πρέπει να επανασχεδιαστεί σε νέα βάση, δηλαδή ότι καμία χώρα που δεν τηρεί το ευρωπαικό πλαίσιο και τους κανόνες δημοκρατίας και καλής γειτονίας δεν θα προχωρήσει στην ΕΕ. Πρώτα οι κανόνες και μετά η ευρωπαική προοπτική και όχι το αντίθετο. Αυτό θα πρέπει να εφαρμοστεί στα Σκόπια, την Αλβανία και τη Σερβία.

Αποδείχθηκε ότι η πολιτική , ότι πρώτα στηρίζουμε την Τουρκία και μετά αναμένουμε να άρει π.χ. την απειλή πολέμου, ήταν λάθος.

Μιά νέα διακήρυξη και ένα νέο πολιτικό σχέδιο για τα βαλκάνια είναι αναγκαίο όσο ποτέ. Πριν οι φωτιές απλωθούν και πάλι…

* Δημοσιεύθηκε στα ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Πώς η CIA έκανε πρωθυπουργό τον Καραμανλή

Posted date: Νοεμβρίου 21, 2012 8:35 ΜΜ In: Ρεπορτάζ-Ειδήσεις | comment : 9

Την ιστορία την γράφουν πάντα οι νικητές και συνήθως αποδίδουν στον εαυτό τους,τους πιο βαρύγδουπους τίτλους, για να μπορούν να της ταιριάζουν. Σωτήρες, πατριώτες, ηθικοί και τις περισσότερες φορές ήρωες με αυταπάρνηση. Αρκούν όμως μερικά χαρτιά,για να αποδειχθεί πως η ιστορία δεν ήταν παρά φωνή πάνω από τα συντρίμια, που δεν είχε αντίλογο. Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που η νίκη τον καθιέρωσε ως Εθνάρχη της Ελλάδας, είναι το άβατο της νεοελληνικής ιστορίας. Η 12τομη βιογραφία του, είναι γεμάτη από «έργα και επιτεύγματα». Τον πραγματικό Καραμανλή όμως, δεν αποδίδουν ούτε οι βιογράφοι του Ινστιτούτου Καραμανλής, ούτε τα εικονίσματα που έφτιαξαν όσοι επέλεγαν να γεμίζουν με πίστη όσα αμφισβητούσε η λογική. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δεν ήταν ο φιλόδοξος επαρχιώτης που κατάφερε με πείσμα, να γίνει πρωθυπουργός. Ήταν το αποτέλεσμα της παρασκηνιακής δράσης μυστικών υπηρεσιών δράσης μυστικών υπηρεσιών και εξωτερικών παραγόντων. Η CIA ήταν ίσως ο κυριότερος από αυτούς.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Στη βιογραφία του Άλεν Ντιούλς, του πιο σκληρού και αδίστακτου αρχηγού της CIA,την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, υπάρχουν πολλά ιστορικά γεγονότα τα οποία φωτίζονται από μια άλλη σκοπιά. Η βιογραφία έχει γραφτεί από την ίδια τη CIA, και αποτελεί ένα είδος ευαγγελίου για τους πράκτορες και τους θιασώτες της ατλαντικής αντίληψης, οι οποίοι θεωρούν πως αυτός ο τύπος, που έβαψε τα χέρια του με το αίμα χιλιάδων ανθρώπων, ήταν απλώς ένας ιεροκήρυκας της ελευθερίας. Στη βιογραφία του, πέρα από τα στοιχεία για την οξυδέρκεια και την αυταπάρνησή του,υπάρχουν και οι επιχειρήσεις τις οποίες σχεδίασε σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πρόκειται για τις λεγόμενες «καλυμμένες επιχειρήσεις», μέσα από τις οποίες οι ΗΠΑ ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, δημιουργώντας οι ίδιες τις κατάλληλες συνθήκες. Σε αυτή λοιπόν τη βιογραφία, ως ένας από τους σταθμούς της καριέρας του Ντιούλς αναφέρεται και η τοποθέτηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για πρώτη φορά στη θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας, στις 5 Οκτωβρίου του 1955. Γιατί όμως η τοποθέτηση του Καραμανλή, τον οποίο είχαν συνδέσει με τις ραδιουργίες του παλατιού και της Φρειδερίκης, να αποτελεί κάτι για το οποίο επαίρεται ο πιο σημαντικός αρχηγός της CIA; Αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν απαντούν οι βιογράφοι, ούτε του Ντιούλς, αλλά πολύ περισσότερο, ούτε του Καραμανλή.

Ένας τρελός και Aνθέλληνας

Στις 21 Δεκεμβρίου 1958, η εφημερίδα «Νεολόγος Πατρών» έχει ένα πρωτοσέλιδο, το οποίο έμελλε να ταράξει γιακαιρό την πολιτική ζωή της Ελλάδας. Ο κεντρικός τίτλος είναι «Πώς ανήλθε ο Καραμανλής εις την Εξουσίαν». Η εφημερίδα αποδίδει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ενδοτικότητα στο θέμα του Κυπριακού, κατηγορώντας τον πως, σε συμφωνία με τον αγγλικό και τον αμερικανικό παράγοντα, έγινε πρωθυπουργός με αντάλλαγμα το Κυπριακό. Το πιο σημαντικό είναι πως η εφημερίδα δημοσιεύει επιστολή του πρώην βουλευτή Παναγιώτη Σωτηρόπουλου, ο οποίος υπήρξε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Παναγιώτη Πιπινέλη, στενού συνεργάτη του Καραμανλή. Ο Σωτηρόπουλος στην επιστολή του γράφει πως ο Καραμανλής έδωσε στον Πιπινέλη ένα μνημόνιο, στο οποίο περιέγραφε τις θέσεις του για το Κυπριακό. Ο Πιπινέλης το έδωσε με τη σειρά του για να δακτυλογραφηθεί και να μεταφραστεί στα αγγλικά. Το μνημόνιο αυτό ήταν οι «εξετάσεις» του Καραμανλή προκειμένου να πάρει το χρίσμα του πρωθυπουργού. Και όλα αυτά πριν πεθάνει ο πρωθυπουργός της χώρας, στρατηγός Αλέξανδρος Παπάγος.Γράφει στην επιστολή-βόμβα ο Σωτηρόπουλος: «Ο κ. Καραμανλής, πολύ προ του θανάτου του στρατάρχου Παπάγου, αφ” ής, ως γνωστόν, να εξασφαλίση δι” αυτών, επί πλέον άλλων, και της υποστήριξης των Αμερικανών. Εκτός των άλλων επαφών, είχε από του Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 1955 και εν συνεχεία μετά του κ. Πιπινέλη τοσαύτας μεθ” ου συνεργαζόμην, εκδίδων τα «πολιτικά Φύλλα». Ασθενούντος του στρατάρχου Παπάγου και μετά την επιστροφήν εκ Κέρκυρος
εις Αθήνας της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως Παύλου, κατά τον μήνα Σεπτέμβριον του 1955, μετά συνεργασίαν μετά του κ. Καραμανλή, ο κ. Πιπινέλης, επιστρέψας εις το γραφείον του, μου έδωσε να αναγνώσω σημείωμα γραμμένο επί φύλλου χάρτου φέροντος έντυπον επικεφαλίδα «Υπουργείον Δημοσίων Έργων» και εις το οποίο αναφέροντο, κατεταγμέναι κατά παραγράφους, σκέψεις-προτάσεις επί της πολιτικής, η οποία θα ηκολουθείτο εν περιπτώσει σχηματισμού Κυβερνήσεως. Το σημείωμα αυτό, όπως μου είπε ο κ. Πιπινέλης, είχε συνταχθή εν συνεραγσία μετά του κ. Καραμανλή (υπουργού τότε των Δημοσίων Έργων) και αι διορθώσεις τας οποίες έφερεν ήσαν ιδιόχειρα του κ. Καραμανλή. Μεταξύ των σκέψεων προτάσεων εις 6 ή 7 κατά τον αριθμόν παραγράφους, ως ενθυμούμαι, υπήρχε και μία, η οποία αναφέρετο εις την καταπολέμησιν του κομμουνισμού και ετέρα διλαμβάνουσα ότι ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΘΑ ΚΑΤΕΒΑΛΕΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΠΡΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΙΚΗΝ ΕΠΙΛΥΣΙΝ ΤΟΥΤΟΥ. Αι άλλαι παράγραφοι ανεδέροντο εις εσωτερικά οικονομικά και διοικητικά θέματα. Επρόσεξα και ενθυμούμαι τούτο, διότι εκ της Ελληνικής εις την οποίαν ήτο συντεταγμένο, ο κ. Πιπινέλης το μετέφρασεν εις την Αγγλικήν και το έδωσεν εις την δακτυλογράφο να αντιγράψει εις 3 αντίτυπα το αγγλικόν και άλλα 3 το ελληνικόν κείμενο. Με παρακάλεσε δε να επιβλέψω να κλειδώση την θύρα του γραφείου της η δακτυλογράφος και να μην κρατήσει τυχόν αντίγραφα. Καλέσας τον υπάλληλον του γραφείου του, έδωσε τον φάκελον με την εντολήν να τον παραδώσει ιδιοχείρως εις τον κ. Καραμανλήν.». Η κυβέρνηση Καραμανλή αντέδρασε στις κατηγορίες Σωτηρόπουλου και διέψευσε πως ο Καραμανλής σχεδίαζε με ξένες δυνάμεις να αναλάβει την πρωθυπουργία πριν ακόμη πεθάνει ο πρωθυπουργός
Παπάγος. Ο Σωτηρόπουλος, μέσα από μία επιθετική επικοινωνιακή πολιτική της εποχής, σχεδόν χαρακτηρίστηκε τρελός και ανθέλληνας, απέναντι σε έναν ελπιδοφόρο πολιτικό όπως ο Καραμανλής.

Βασιλικά ψέματα και σχεδιασμοί με τη CIA

Στις 4 Οκτωβρίου 1955, ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος, πρωθυπουργός και ηγέτης του «Λαϊκού Συναγερμού», του κόμματος της ελληνικής δεξιάς, πεθαίνει μετά απόπολύμηνη ασθένεια. Ο βασιλιάς Παύλος καλεί τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υποψήφιο πρωθυπουργό, και του ανακοινώνει πως σε τρεις μέρες η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος θα εκλέξει τον νέο πρωθυπουργό. Την άλλη μέρα, όμως, ο νεαρός υπουργός Δημοσίων Έργων Κωνσταντίνος Καραμανλής παίρνει από τον βασιλιά εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, παρακάμπτοντας τις δυο μεγάλες μορφές του κόμματος και αντιπροέδρους της κυβέρνησης: Τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και τον Στέφανο Στεφανόπουλο.
Στις 5 Οκτωβρίου ο Καραμανλής ορκίζεται πρωθυπουργός. Η πρωτοφανής πολιτική ανατροπή χαρακτηρίζεται από τα πολιτικά κόμματα της εποχής ως παρέμβαση του παλατιού υπέρ του εκλεκτού της Φρειδερίκης. Ως σήμερα αυτή η «ιστορική» αντίληψη είναι κυρίαρχη. Τα αρχεία όμως της CIA αποδεικνύουν πλέον πως ο Καραμανλής αναρριχήθηκε στην πρωθυπουργία μετά από σημαντικές διαβουλεύσεις με τους Αμερικανούς, οι οποίοι διαπραγματεύονταν μαζί του για το αν ήθελε να συμμετέχει σε μεταβατική κυβέρνηση ή να γίνει πρωθυπουργός, και κατέληξαν σε αυτόν, παίρνοντας μάλιστα διαβεβαιώσεις για θάψιμο του βασικού εθνικού προβλήματος της εποχής: Του Κυπριακού. Το 1955 στην Κύπρο έμπαινε ανοιχτά το θέμα της αυτοδιάθεσης και της απαλλαγής από τη βρετανική κατοχή. Ο Παπάγος θεωρούσε πως είναι αναγκαία η προσφυγή στον ΟΗΕ για την αντιμετώπιση του προβλήματος της Κύπρου ως προβλήματος αυτοδιάθεσης μέσα στα διεθνή πλαίσια. Αυτό ήταν κάτι που δεν επιθυμούσαν οι Βρετανοί. Δεν ήθελαν να χάσουν την Κύπρο, με την οποία έλεγχαν τη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ, αποδεχόμενες τη θέση της Βρετανίας, προσπαθούσαν να εμποδίσουν την εγγραφή του Κυπριακού στον ΟΗΕ. Ο Παπάγος ήταν κατάκοιτος όταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Στ. Στεφανόπουλος διαμήνυσε στους Αμερικανούς πως η μη εγγραφή του
Κυπριακού στον ΟΗΕ θα δημιουργούσε προβλήματα στην κοινή γνώμη στην Ελλάδα και προβλήματα στη Συμμαχία. Απείλησε μάλιστα τον βασιλιά Παύλο με παραίτηση. Οι ΗΠΑ έβαλαν τον Στεφανόπουλο στη μαύρη λίστα και ξεκίνησαν την αναζήτηση προσώπου που, ως διάδοχος του Παπάγου, θα ακολουθούσε τον δικό τους σχεδιασμό για το Κυπριακό.
Μεθοδεύτηκε μάλιστα η τριμερής συνάντηση στο Λονδίνο με τη συμμετοχή της Τουρκίας. Η ελληνική πλευρά αντέδρασε στη συμμετοχή της Τουρκίας σε συνάντηση για το κυπριακό, αφού εκείνη την εποχή η Τουρκία, με μια μικρή τυορκοκυπριακή κοινότητα στο νησί, δεν είχε ρόλο. Οι ΗΠΑ θεωρούσαν πως έπρεπε να σχηματιστιεί μια μεταβατική κυβέρνηση στην Ελλάδα, ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο, μετά τον θάνατο του Παπάγου ή εξαιτίας των εξελίξεων για το Κυπριακό, να ανέβει η ελληνική αριστερά. Τα αρχεία της CIA είναι γεμάτα με αναφορές των στελεχών της στην Αθήνα, που αναφέρονται σε συναντήσεις τους με τον Καραμανλή και τον από κοινού σχεδιασμό για την ανάληψη της εξουσίας. Σε ένα από τα τηλεγραφήματα η πρεσβεία στην Αθήνα ενημερώνει για τη συνάντηση με τον Καραμανλή και περιγράφει τι είναι αυτό που ζητά: «Συμφωνώ πως ιδανικά θα ήταν η καλύτερη λύση εάν ο Καραμανλής συνέχιζε να υπηρετεί σε μια μεταβατική κυβέρνηση. Ωστόσο ο Καραμανλής αντιτίθεται σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, επειδή στην ουσία θεωρεί πως αυτό θα τον εμποδίσει να γίνει πρωθυπουργός, και πρέπει να λάβουμε υπόψη πολύ σοβαρά αυτή την εκτίμησή του». Ο Έλληνας υπουργός μεταφέρει τις φιλοδοξίες του στην αμερικανική πρεσβεία και από κοινού σχεδιάζει το πολιτικό του μέλλον. Απ” ό,τι φαίνεται από τις αναφορές της πρεσβείας προς την Ουάσιγκτον αλλά και του σταθμάρχη της CIA Άλφρεντ Άλμερ, ο Καραμανλής διατηρεί προσωπική σχέση μαζί τους και οι Αμερικανοί πιέζουν ακόμη και το παλάτι με το όνομα «Καραμανλής». Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών σε όσα διαδραματίζονται τον Σεπτέμβριο του 1955 σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία είναι, όπως αποδεικνύεται, καθοριστικός.
Στις 6 Σεπτεμβρίου μια βόμβα εκρήγνυται στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα είναι γνωστό πως ο δράστης ήταν στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας. Ως απάντηση στην Κωνσταντινούπολη ξεκινά πογκρόμ κατά της ελληνικής μειονότητας. Παρότι στην Κύπρο δεν υπάρχει καμία αντιπαλότητα μεταξύ Τουρκοκύπριων και Ελληνοκύπριων, οι ορδές στην Κωνσταντινούπολη υποστηρίζουν πως απαντούν στις σφαγές των Τουρκοκύπριων στην Κύπρο. Έτσι η Τουρκία, όπως ακριβώς ήθελαν ΗΠΑ και Βρετανία, καθίσταται παράγοντας του Κυπριακού. Ο Στεφανόπουλος επιμένει στη διεθνοποίηση του θέματος μέσω του ΟΗΕ, αλλά οι Αμερικανοί επιδιώκουν άλλη «λύση» και σίγουρα άλλου είδους πρωθυπουργό.
Στις 22 Σεπτεμβρίου ο αρχηγός της CIA Άλεν Ντιούλς στέλνει στον υπουργό Εξωτερικών και αδελφό του, Φόστερ Ντιούλς, ένα άκρως απόρρητο υπόμνημα με πληροφορίες από συναντήσεις αμερικανών πρακτόρων στην Ελλάδα, με τον Παύλο, τη Φρειδερίκη και τον υπουργό Δημοσίων Έργων Καραμανλή. Πιθανός αποστολέας των πληροφοριών του υπομνήματος είναι ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα Άλφρεντ Άλμερ. Σε αυτό το υπόμνημα, που δεν διανέμεται στην υπηρεσία αλλά έχει ειδικό χειρισμό, ο Καραμανλής συνομιλεί μαζί τους ως ο «πρωθυπουργός» που υπόσχεται να βάλει το Κυπριακό στο ράφι και μάλιστα «με τιμή», δηλαδή χωρίς να βλάψει την εικόνα του ώστε να μπορεί να εστιάσει σε εγχώρια οικονομικά προβλήματα. Η ανάγνωση όλου του εγγράφου έχει σημασία για να καταλάβει κάποιος όχι μόνο τη σχέση του Καραμανλή με τις υπηρεσίες των ΗΠΑ, αλλά και εκείνη του παλατιού.

Κυπριακό στο ράφι

Η έκθεση του διοικητή της CIA για τιςυποσχέσεις Καραμανλή και την προώθησή του στην πρωθυπουργία: Ο Παπάγος ζει ακόμη, οι δύο διάδοχοί του Στεφανόπουλος και Κανελλόπουλος διεκδικούν με την πολιτική τους πορεία την πρωθυπουργία. αλλά οι Αμερικανοί έχουν προκρίνει τον Καραμανλή. Η φράση θα βάλει το Κυπριακό στο ράφι shelving) και μάλιστα με την ειρωνική προσθήκη «με τιμή» (σε εισαγωγικά), ικανοποιώντας δηλαδή ταυτόχρονα το εθνικό αίσθημα. Μερικά χρόνια αργότερα ο Καραμανλής θα υπογράψει τις συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, που είχαν χαρακτηριστεί από τον κυπριακό ελληνισμό και την ελλαδική αντιπολίτευση ως προδοτικές. Χρόνια αργότερα ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο επικρατέστερος για την πρωθυπουργία, ο οποίος έχασε από τις μηχανορραφίες της CIA, δήλωσε:
«Δεν επεχειρήθη από την ημέραν του Χαρ. Τρικούπη νόθευσις τουδημοκρατικού μας πολιτεύματος, οία η σημειούμενη, διαρκώς επιδεινούμενη από του Οκτωβρίου του 1955. Παρεβιάσθησαν αυταί αύται αι ηθικαί προϋποθέσεις της λειτουργίας του… Δυστυχώς από του Οκτωβρίου του 1955 επεκράτησαν οι σκοτεινοί θάλαμοι των παρασκηνίων…». Ο τρόπος που οι ΗΠΑ χειρίζονταν τους πολιτικούς και έπαιρναν τις αποφάσεις φαίνονται και από ένα άλλο τηλεγράφημα, της 29ης Σεπτεμβρίου. Σε αυτό το τηλεγράφημα παίρνουν την απόφαση να τελειώνουν με τον Παπάγο, προχωρώντας στη διάδοχη κατάσταση (Καραμανλής), αλλά αυτός πεθαίνει.

Ο Άλμερ, ο Νιάρχος και ο Ωνάσης

Ο σταθμάρχης της CIA Άλφρεντ Άλμερ, προσωπικός φίλος του Καραμανλή, διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις με τον διευθυντή της CIA Άλεν Ντιούλς. Ο Ντιούλς συνήθιζε να βλέπει την Ελλάδα και την Ευρώπη ως ένα πεδίο καλυμμένων επιχειρήσεων. Δεν έδειχνε κανένα δισταγμό στο να παρέμβει. Το δίκτυο που έστησε ο Ντιούλς με τον ελληνοαμερικανό πράκτορα Καραμεσίνη και τον Άλμερ έπαιξε τα επόμενα χρόνια καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών πραγμάτων στην Ελλάδα. Στη μέση του τριγώνου υπήρχε ο ελληνοαμερικανός Τόμας Πάππας, ο οποίος έως τηδεκαετία του ’70 αναλάμβανε δουλειέςτης CIA εμφανιζόμενος ως ένας λομπίστας επιχειρηματίας. Ο Άλμερ ήταν αυτός που είχε αναλάβει την επικράτηση και την αποδοχή του Καραμανλή στον χώρο του κόμματός του, στο οποίο ήταν ουσιαστικά νεοσός. Η επιχείρηση του Άλμερ προέβλεπε τη χρησιμοποίηση τμήματος του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην Ελλάδα για την αποδοχή του Καραμανλή στο κόμμα του. Είναι εντυπωσιακό πως 82 βουλευτές του «Συναγερμού», οι οποίοι είχαν υπογράψει υπόμνημα υποστήριξης του Στεφανόπουλου για την πρωθυπουργία, απέσυραν τελικά τη διαμαρτυρία τους. Ο εγκέφαλος της επιχείρησης επικράτησης του Καραμανλή διεκδίκησε την αρχηγία της CIA ανεπιτυχώς και εγκατέλειψε την υπηρεσία για να δουλέψει στο πλευρό του έλληνα εφοπλιστή Σταύρου Νιάρχου. Ο Νιάρχος, ο οποίος επίσης είχε σχέσεις με τον Άλεν Ντιούλς, ήταν αυτός που τον έπεισε πως ο Αριστοτέλης Ωνάσης ήταν ο κοινός τους εχθρός. Έτσι ο Ντιούλς, το 1954, ανακοίνωσε στη CIA το σχέδιο εξόντωσης του Ωνάση,ο οποίος είχε εξασφαλίσει την αποκλειστική μεταφορά των πετρελαίων από τη Σαουδική Αραβία.
H CIA φρόντιζε να καθορίζει τα πολιτικά και επιχειρηματικά πράγματα στην Ελλάδα, αλλά το κυριότερο, να «ξεπλένει» όσους δέχονταν να συμμετέχουν στους σχεδιασμούς της.Τα στοιχεία για τη σχέση του Καραμανλή με τη CIA είναι από τα ανοιχτά αρχεία της υπηρεσίας. Μπορεί λοιπόν κάποιος να τα βρει σχετικά εύκολα. Είναι ωστόσο εντυπωσιακό πως, παρότι «ανοιχτά αρχεία», δεν έχουν ανατρέψει την επίσημη ιστορία για ένα νεαρό πολιτικό από το Κιουπκόι των Σερρών, που κατέβηκε στην Ελλάδα για να την κατακτήσει. «Ανήκουμε εις την Δύσην», έλεγε τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση ο Καραμανλής. Και είναι βέβαιο πως είχε κάθε λόγο να το λέει.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο 10ο τεύχος του περιοδικού HOT DOC που κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο.

Ένα λιβελλογράφημα για την 28η Οκτωβρίου και μια απάντηση

Γράφει ο
Ιωάννης Μ. Ασλανίδης

Διάβασα στην εφημερίδα «ΑΥΓΗ» της 27ης Οκτωβρίου 2012, άρθρο δημοσιογράφου με τίτλο: «28η Οκτωβρίου: Ο πόλεμος που τελικά δεν ήταν τρικούβερτο γλέντι», και έμεινα έκπληκτος, κατάπληκτος και με πολλά ερωτηματικά για το σκεπτικό μερίδας σημερινών Ελλήνων, ιδίως αρθρογράφων, που υποτίθεται ότι θα πρέπει να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη ή να εκφράζουν τις προσωπικές των απόψεις, βέβαια πάντα τεκμηριωμένες με δικαιολογητικές σκέψεις και χωρίς έκφραση αισθητού μίσους, διότι τότε αυτοί είναι ακατάλληλοι για το δημοσιογραφικό λειτούργημα.

Κατά την προσωπική μου γνώμη δεν κατακρίνω την προσωπική άποψη του δημοσιογράφου ότι δηλ.: «… Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την ενότητα, ούτε το μεγαλείο του έθνους, αλλά την είσοδο της Ελλάδος σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο». Επειδή είναι άποψη, έστω και ατεκμηρίωτη, είναι σεβαστή, όσο και αν πικραίνει το πανελλήνιο και προσβάλλει την παγκοσμίως αναγνωρισμένη προσφορά του ηρωικού αγώνα των Ελλήνων, στην συντριβή του φασισμού, αναγνωρισμένης και με ευγνωμοσύνη, ακόμη και από το Σταλινικό καθεστώς της Κομμουνιστικής τότε Σοβιετικής Ενώσεως.

Ήθελα προτού κλείσω την ενότητα αυτή, να ενημερώσω τον εν λόγω δημοσιογράφο, που ασφαλώς ήταν τότε αγέννητος, οι δε γνώσεις του, προέρχονται από την λαθεμένη παιδεία κάποιων ινστρουχτόρων της Σταλινικής Εποχής, ότι αυτή την θεωρία που μας αναπτύσσει στο δημοσίευμά του, είναι αυτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος της εποχής εκείνης, αλλά! όσο ίσχυε μεταξύ Σοβιετικής Ενώσεως και Γερμανίας το σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπερτροφ». Όταν η Γερμανία καταπάτησε μονομερώς το σύμφωνο αυτό και άρχισε ν’ απειλείται και η Σοβιετική Ένωση, τότε! το Κ.Κ.Ε. συμφώνησε με τον πόλεμο εναντίον του Ιταλικού φασισμού και των Γερμανών και μάλιστα με πολλές θυσίες και στο Αλβανικό και στο Μακεδονικό μέτωπο εναντίον των επιτιθεμένων Γερμανών, από τα εδάφη της Βουλγαρίας και στην εθνική εν συνεχεία αντίσταση αργότερα κατά των κατακτητών. Καλόν είναι να διαβάζουμε τουλάχιστον την πρόσφατη Ιστορία της πατρίδος μας, που είχε μάλιστα παγκόσμια ακτινοβολία.

Εκεί όμως που θα σταθώ με θλίψη και πικρία στο λιβελλογράφημα αυτό είναι οι ανακρίβειες και η φρασεολογία μίσους που διέπουν το όλο κείμενο.

Πρώτον: Γράφει: «…η άγρια σύγκρουση στα βουνά της Ηπείρου, έδειξε ανάγλυφα την ταξική της φύση. Στις πρώτες γραμμές φτωχοί άνθρωποι, πέθαιναν από την γάγγραινα, έλιωναν από την ψείρα, περίμεναν απελπισμένα τροφή. Πιο πίσω οι Αξιωματικοί με τις ορντινάντσες τους έδιναν τις διαταγές…». Ο αγαπητός αρθρογράφος φαίνεται με τα γραφόμενά του, ούτε καν υπηρέτησε στον Στρατό, εννοώ να λάβει μέρος έστω σε μια άσκηση μάχης για να δει ότι, οι μάχες δίνονται από τους στρατιώτες με τους αντίστοιχους ηγήτορές των, που είναι μπροστάρηδες. Ας μας πει ο Αγαπητός αρθρογράφος αυτών, εάν έχει ακούσει ή έχει διαβάσει ποτέ, ένας Στρατός που πέθαινε από γάγγραινα και χωρίς τροφή και χωρίς αξιωματικούς (Ηγέτες), να έχει κατατροπώσει έναν υπέρτερο σε προσωπικό, πολεμικά μέσα και με πρωτοβουλία διεξαγωγής επιχειρήσεων Στρατό. Εγώ δεν ξέρω. Έπρεπε να είχε ακούσει τουλάχιστον από πρωτεργάτες του έπους του 40, Έλληνες και Ιταλούς, σε κάποιες Ιστορικές εκπομπές, να περιγράφουν το ηθικό των Ελλήνων μαχητών και το σθένος των κατά την διεξαγωγή της Μάχης. Θα έπρεπε ο αρθρογράφος προτού ασχοληθεί με το θέμα αυτό να γνωρίζει ότι· ένας Στρατός είναι αξιόμαχος, όταν έχει Υλικό, εκπαίδευση και Ηθικό. Η Υπερδύναμη του Ελληνικού Στρατού, ήτο το Ακαταμάχητο Ηθικό του, το οποίο σφυρηλατήθηκε, από την Οικογένεια, την παιδεία της Πατρίδος του και τους στρατιωτικούς του Ηγέτες. Εν αντιθέσει με τον Ιταλικό Στρατό, ενώ διέθετε πολύ περισσότερες Δυνάμεις, άριστα εκπαιδευμένες με μέσα πολέμου πολλά και σύγχρονα, αλλά στερείτο Ηθικού. Εις ότι αφορά την υποκειμενική και πέρα ως πέρα άδικη περιγραφή «…πίσω οι Αξιωματικοί με τις ορντινάντσες τους…» σας ενημερώνω: πως μπορεί να δικαιολογήσει το ότι, μέσα στους 12.000 νεκρούς Έλληνες μαχητές του Έπους του 40, οι 840 είναι αξιωματικοί και άλλοι 400 περίπου τον αριθμό Ανάπηροι πολέμου από κρυοπαγήματα και ακρωτηριασμούς στα στρατιωτικά χειρουργεία εκστρατείας;

Δεύτερον: Σε άλλο σημείο του λιβελλογραφήματος του γράφει ο Δημοσιογράφος: «…Η Αλήθεια είναι ότι ήταν ο μορφολογία του εδάφους, το βεβιασμένο της Ιταλικής Επίθεσης, με όλες τις δυσκολίες ανεφοδιασμού από τα ακατάλληλα λιμάνια της Αλβανίας…».

Εδώ, δυστυχώς ο Έλλην Αρθρογράφος προσπαθεί να μειώσει, το μέγεθος του επικού Αγώνα των Ελλήνων μαχητών, προσπαθώντας να παρουσιάσει ανέτοιμους και με προβλήματα τους επιτιθέμενους Ιταλούς. Βέβαια αποσιωπά τον Επικό αγώνα των Ελλήνων, εάν βέβαια το ξέρει, στο υψ. 731 και την μεγάλη προετοιμασία και προπαρασκευή των Ιταλών για την μεγάλη Εαρινή επίθεση παρουσία και του Μουσολίνι εις το μέτωπο, που δεν είχε καλύτερη τύχη από τις άλλες επιθέσεις. Έλεος αγαπητέ μου τόσο τυφλό μίσος.

Τρίτον: Σ’ άλλο σημείο γράφει «…Στην πορεία μάθαμε πως και σε άλλα Συντάγματα έγιναν παρόμοιες δίκες για μικρές πειθαρχικές παραβάσεις και επακολούθησαν διαδοχικές εκτελέσεις, κατά περίεργη συγκυρία μόνο Μακεδόνων που μιλούσαν την σλαβική γλώσσα και όλοι τους σχεδόν ήταν χαρακτηρισμένοι «Βουλγαροκομμουνιστές». Ψευδέστατο και συκοφαντικό, διότι ο Στρατιωτικός Κανονισμός του Στρατού εσωτερικής λειτουργίας όπως ελέγετο τότε (Σήμερα ΣΚ 20-1), αναφέρει σαφώς εν ειρήνη και εν πολέμω ποιες ποινές επιβάλλονται, ανάλογα με το παράπτωμα και αυτές είναι επίπληξη, περιορισμός, κράτησης, φυλάκισης, αυστηρά φυλάκισης και εν πολέμω σε περιπτώσεις μόνο εθνικής προδοσίας ή κατασκοπείας εις βάρος της Πατρίδας εκτέλεσης. Υπ’ όψιν στην πατρίδα μου την Δράμα υπήρχαν Βουλγαρόφωνοι πολλοί, που το Βουλγαρικό καθεστώς κατοχής, του 1940-44 τους σάπισε στο ξύλο και αυτοί πέθαναν με την φράση «άσαμ κρεκ» δηλ. εγώ είμαι Έλληνας. Τότε δεν υπήρχαν βουλγαρόφωνοι Έλληνες Κομμουνιστές, όσοι έγιναν είναι μετά το αλβανικό έπος. Το ξέρω γιατί κατάγομαι από την Δράμα της Μακεδονίας.

Αυτά που διάβασα στο δημοσίευμα αυτό, είναι κακομοιριά, μνησικακία, είναι άγνοια και δείχνει τις αδυναμίες του Ελληνικού λαού, που πολλοί με αφορμή τον ένα ή τον άλλο λόγο παρουσιάζουν την πατροπαράδοτη αμαρτία που μας ακολουθεί την «διχόνοια». Θα χειροκροτούσα τον αρθρογράφο εάν επισήμανε, το άδοξο τέλος της εποποιίας του 40 και την πικρία του Ελληνικού λαού, για την αθέτηση των υποσχέσεων των Συμμάχων, με εξαιρουμένης και της τότε Σοβιετικής Ενώσεως και μας υπενθύμιζε την Λαϊκή Μούσα, με τη φωνή της αλησμόνητης Σοφίας Βέμπο να τραγουδάει: «… κι αν σου τη σκάσανε με μπαμπεσιά, οι σύμμαχοι στην μοιρασιά, κάνε κουράγιο Ελλάδα μας να μην μας αρρωστήσεις, γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις».

Επί τέλους κάποτε η θυσία αυτή των Ελλήνων ας γίνει σάλπισμα ενότητας και προσήλωσης στα ιδανικά της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Βαρύτατες οι υποχρεώσεις μας, αυτό είναι η μόνη αλήθεια, έναντι αυτής της ανεκτίμητης Εθνικής κληρονομιάς. Ιδιαίτερα η νέα γενιά, η Ελπίδα του Αύριο, πρέπει να ενστερνισθεί τα διδάγματα της εποποιίας του 40 και να αντιληφθεί ότι: Μόνο με την Εθνική Ενότητα, την ιστορική μνήμη του λαού μας και το πραγματικό Δημοκρατικό πολίτευμα θα διαφυλάξουμε την Ιερή αυτή Πατρίδα μας.

-Ο κ. Ιωάννης Μ. Ασλανίδης είναι Επίτιμος Διοικητής της Σ.Σ.Ε.

Ο θρίαμβος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ισσό.

Ο θρίαμβος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ισσό.

Ο θρίαμβος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ισσό.

Ο δεύτερος θρίαμβος του Μεγάλου Αλεξάνδρου επί των Περσών μετά τον Γρανικό. Αυτή τη φορά, αντίπαλός του ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς τους, Δαρείος Γ'.
Μετά τη Μάχη του Γρανικού και τη λύση του Γόρδιου Δεσμού, ο Μέγας Αλέξανδρος ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Μικράς Ασίας και στράφηκε προς τη Συρία. Ο Δαρείος ανησύχησε και συγκρότησε -σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Αρριανό- ένα πανίσχυρο στρατό, αποτελούμενο από 600.000 πεζούς (ανάμεσά τους και 30.000 έλληνες μισθοφόροι), και 100.000 ιππείς. Οι αριθμοί φαντάζουν υπερβολικοί για τους σύγχρονους ιστορικούς, που υποστηρίζουν ότι η...
δύναμη των Περσών δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις 100.000 άνδρες. Επικεφαλής τους τέθηκε ο ίδιος ο Δαρείος, παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις των ελλήνων συμβούλων του.
Η αποφασιστική αναμέτρηση δόθηκε στις 12 Νοεμβρίου 333 π.Χ. στη στενή πεδιάδα, που ορίζεται από τον κόλπο της Ισσού και το όρος Ακμανός, κοντά στην πόλη Ισσό της Κιλικίας (σημερινό Ισκεντερούν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας). Ο Αλέξανδρος με το ένα τρίτο των δυνάμεων του Δαρείου εφάρμοσε την προσφιλή του τακτική της λοξής φάλαγγας, όπως και στη Μάχη του Γρανικού. Παρέταξε τις δυνάμεις του στην αντίπερα όχθη του ποταμού Πινάρου, έτσι ώστε να καλύπτουν όλο το πλάτος της εχθρικής παράταξης. Ο Δαρείος επανέλαβε το λάθος του Γρανικού. Παρέταξε τον πολυπληθή στρατό του σε στενό χώρο κι έτσι δεν είχε περιθώριο ελιγμών.
Ο Αλέξανδρος διάβηκε πρώτος τον ποταμό και κατόρθωσε να αποκόψει την αριστερή πτέρυγα του εχθρού. Αυτή υποχώρησε και άφησε ακάλυπτο το κέντρο, όπου η Μακεδονική φάλαγγα είχε διαρραγεί από τους έλληνες μισθοφόρους, οι οποίοι τώρα πλήττονταν και από τα πλάγια. Ο Δαρείος πανικοβάλλεται και τρέπεται σε άτακτο φυγή, συμπαρασύροντας και τον στρατό του. Στο πεδίο της μάχης ο πέρσης μονάρχης αφήνει μητέρα και σύζυγο, οι οποίες αιχμαλωτίζονται, καθώς και πολλά λάφυρα. Μεγάλες ήταν οι απώλειες και για τους δύο αντιπάλους. Οι Πέρσες έχασαν 30.000 άνδρες και οι Μακεδόνες 7.000.
Η νίκη του Αλεξάνδρου στην Ισσό εδραιώνει τη φήμη του ως μέγα στρατηλάτη και καταρρακώνει το ηθικό των Περσών. Στη συνέχεια θα καταλάβει τη Φοινίκη, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο και έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα του και τον έλεγχο όλης της Ανατολικής Μεσογείου θα στραφεί προς το εσωτερικό της Ασίας, όπου θα αναμετρηθεί εκ νέου με τον Δαρείο στη Μάχη των Γαυγαμήλων (331 π.Χ.).

New York Times: Ερωμένη του διευθυντή της CIA η βασίλισσα Φρειδερίκη

New York Times: Ερωμένη του διευθυντή της CIA η βασίλισσα Φρειδερίκη

Font Size

Κυριακή, 11 Νοέμβριος 2012 15:45

Συντάχθηκε απο τον/την theInsider

Φως σε μερικές άγνωστες σελίδες της ελληνικής μεταπολεμικής ιστορίας ρίχνει δημοσίευμα των σημερινών, κυριακάτικων New York Times, σύμφωνα με το οποίο η βασίλισσα της Ελλάδας διατηρούσε παράνομο ερωτικό δεσμό με τον περιβόητο διευθυντή της CIA, 'Αλλεν Ντάλες.Ο 'Αλλεν, αδελφός του Αμερικανού υπουργού των Εξωτερικών Τζων Φόστερ Ντάλες, ήταν επικεφαλής της CIA τα χρόνια 1953-61 και θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Συγχρόνως, ο Ντάλες είχε φήμη γυναικοκατακτητή.

«Ενώ ο τελευταίος αρχηγός της CIA Ντέβιντ Πετρέους παραιτήθηκε για μια εξωσυζυγική σχέση, γράφει η αμερικανική εφημερίδα, “ο 'Αλλεν Ντάλες, είχε σύμφωνα με την αδελφή του, τουλάχιστον εκατό”».«Μία από αυτές τις σχέσεις ήταν με την βασίλισσα Φρειδερίκη, συνεχίζει το δημοσίευμα. Το 1958 ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια περιοδεία με τον γιο της, τον μελλοντικό βασιλιά Κωνσταντίνο Β. Ενώ το ταξίδι της έφτανε προς το τέλος του, ανακοίνωσε χωρίς εξήγηση ότι θα έμενε για μια ακόμη εβδομάδα.

Επισκέφτηκε την Ουάσιγκτον, όπου συζήτησαν... "πνευματικές αξίες" με τον Πρόεδρο Αιζενχάουρερ στο Οβάλ Γραφείο και στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Ντάλες στην έδρα της CIA έδρα.

Έμειναν οι δυο τους στο γραφείο του για σχεδόν μία ώρα, όταν ένας βοηθός χτύπησε την πόρτα. Όπως δεν πήρε καμία απάντηση, μπήκε στο γραφείο και το βρήκε άδειο, αλλά άκουσε... θορύβους από το διπλανό δωμάτιο. Αργότερα βγήκαν από αυτό ο Ντάλες με την Φρειδερίκη. Στην επιστροφή με το αυτοκίνητο στην Ελληνική Πρεσβεία, η βασίλισσα παρουσίασε έναν λόγο για τον οποίο οι ελληνο-αμερικανικές σχέσεις ήταν τόσο ισχυρές: "Αγαπάμε αυτόν τον άνθρωπο” αναφώνησε».

Σημειώνεται ότι ο πανίσχυρος αρχηγός της CIA Άλλεν συνήθιζε να επισκέπτεται την Ελλάδα, σε κρουαζιέρες στο γιοτ του Σταύρου Νιάρχου, παρέα με την στενή του φίλη βασίλισσα Φρειδερίκη. Σύμφωνα με την εφημερίδα Washington Post»(4-1-1976),  «ο Άλλεν Ντάλλες ήταν προσωπικός φίλος της Φρειδερίκης, και η Αυλή χρησιμοποιήθηκε συχνά από τη CIA για πολιτικούς ελιγμούς στην Ελλάδα […] Η CIA διέθεσε χρήματα για να επηρεάσει τα αποτελέσματα όλων των εκλογών που είχαν διεξαχθεί στην Ελλάδα», μετά το τέλος του εμφυλίου.

                                            Η Φρειδερίκη με τον βασιλιά Παύλο το 1964

Ο Ντάλες έδωσε την έγκριση στην CIA για την ανατροπή της κυβέρνησης του Ιράν το 1953 και της κυβέρνησης της Γουατεμάλας το 1954. Στη συνέχεια, πρωτοστάτησε στην κίνηση για την ανατροπή του Σουκάρνο στην Ινδονησία το 1958, κατέστρωσε τα σχέδια για τη δολοφονία του Πατρίς Λουμούμπα στο Κογκό και χρησιμοποίησε την αμερικανική μαφία στις απόπειρες εξόντωσης του Φιντέλ Κάστρο.

Εγκαινίασε τις κατασκοπευτικές πτήσεις των αεροσκαφών U ­ 2, ένα από τα οποία καταρρίφθηκε στην ΕΣΣΔ το 1960 και κατάφερε να κρατήσει την θέση του και μετά το 1960, όταν ο Τζων Κένεντι εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ. Απομακρύνθηκε μετά το φιάσκο της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων στη Κούβα, το 1961.

Η εκπόνηση στρατιωτικού σχεδίου από την ηγεσία του ΚΚΕ για την κατάληψη της εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών (1943-1944)

Ἀναρτήθηκε στὶς 9 Νοεμβρίου 2012 ἀπὸ τὸν/τὴν filologos10

 

 

 

 

 

 

Rate This

Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, την διαφαινόμενη ήττα του Άξονα και την σοβαρή ενδυνάμωση του ΕΛΑΣ με οπλισμό, τέθηκε στις τάξεις της ηγεσίας του ΚΚΕ το ζήτημα της κατάληψης της εξουσίας στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Στο άνοιγμα της συζήτησης αυτής συντέλεσε και η ολοφάνερη ενδυνάμωση του ΕΛΑΣ και η απόλυτη επικράτηση του στα 2/3 της Ελληνικής υπαίθρου. Το θέμα της κατάληψης της εξουσίας ξεκίνησε να εξετάζεται από το πολιτικό γραφείο της Κεντρικής επιτροπής τον Αύγουστο του 1943, μετά από πρόταση των  Γιάννη Ιωαννίδη και Γιώργη Σιάντου. Για να εκπονηθεί το σχέδιο δημιουργήθηκε μια ξεχωριστή επιτροπή αποτελούμενη από τους Ζεύγο, Βατουσιανό, Χατζή, Δανιηλίδη, Τιμογιαννάκη ενώ αυξημένες αρμοδιότητες είχε ο Βασίλης Μπαρτζιώτας (“Φάνης”) γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας. Αρχικώς κάποια από τα μέλη της επιτροπής έφεραν αντιρρήσεις για την εκπόνηση του σχεδίου καθώς το θεωρούσαν εντελώς θεωρητικό, χωρίς πραγματικά δεδομένα, ενώ αφορούσε μια μελλοντική χρονική στιγμή που στην συγκεκριμένη συγκυρία έμοιαζε πολύ μακρινή.
Ακολούθησε μια κομματική σύσκεψη της επιτροπής αυτής στην οποία συμμετείχε και ο Πέτρος Ρούσος (λίγο πριν φύγει για το Κάϊρο) αλλά και τρεις αξιωματικοί της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Θεόδωρος Μακρίδης (ο “Έκτορας”), ο σημαντικότερος και πλέον καταρτισμένος αξιωματικός (ήταν απόστρατος μόνιμος αξιωματικός) που είχε και τον ρόλο του εισηγητή. Σύμφωνα με το σχέδιο που ανέπτυξε, προβλεπόταν ότι ο ΕΛΑΣ μέχρι την απελευθέρωση (που ακόμη τότε φάνταζε πολύ μακρινή), θα συγκροτούσε ένα Σώμα Στρατού στην Αθήνα αποτελούμενο από δύο ταξιαρχίες. Μετά την οριστική αποχώρηση των Γερμανών οι δύο ταξιαρχίες θα καταλάμβαναν στρατηγικά σημεία των Αθηνών, αλλά κατ΄εξοχήν το τρίγωνο Μακρυγιάννη – Φιλοπάππου – Ακρόπολη, στο οποίο βρίσκονταν τα σημαντικότερα κρατικά κτήρια. Ο Μακρίδης αξιοποιούσε γόνιμα

Θεόδωρος Μακρίδης (“Έκτωρας”)

την εμπειρία που είχε από τα πολλά στρατιωτικά κινήματα του Μεσοπολέμου, των οποίων οι εμπνευστές πάντοτε είχαν ως βασικό στόχο να καταλάβουν την περιοχή αυτή για να γίνουν κύριοι της κατάστασης. Ο ίδιος είχε λάβει μέρος στο Βενιζελικό κίνημα του 1935 και είχε αποστρατευθεί μετά την αποτυχία του, με τον βαθμό του Λοχαγού.
Το σχέδιο του Μακρίδη έμοιαζε γενικόλογο και προέβλεπε ενέργειες κατά των δυνάμεων της δοσιλογικής κυβέρνησης στο Λεκανοπέδιο αλλά ανέφερε ρητά πως πιθανή αντιπαράθεση με τους Άγγλους ήταν εκτός σχεδιασμού καθώς σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο ΕΛΑΣ δεν θα είχε καμία ελπίδα επιβολής. Το σχέδιο αυτό εμπεριείχε χάρτες στους οποίους αναφέρονταν λεπτομερώς οι κινήσεις των μονάδων, δεν προέβλεπε αυθόρμητη λαϊκή κινητοποίηση (κάτι που σύμφωνα με τον Μπαρτζιώτα ήταν αδυναμία του σχεδίου), συντάχθηκε γραπτώς και εγκρίθηκε ομόφωνα από την επιτροπή αφού έγιναν κάποιες επουσιώδεις τροποποιήσεις.Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχέδιο είχε ξεκινήσει να συζητείται πριν να πάει η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ στο Κάϊρο και γίνει η τελική άκομψη αποπομπή της από τους Άγγλους. Το σχέδιο αυτό στην τελική του μορφή σύμφωνα με τον Μακρίδη, παραδόθηκε σε δύο αντίτυπα στην καθοδήγηση του κόμματος χωρίς ο ίδιος να κρατήσει αντίτυπο. Ένα αντίτυπο παρέλαβε ο Ιωαννίδης τον Νοέμβριο του 1943 και σύμφωνα με την μαρτυρία του αφού το διάβασε, το έκρυψε. Αργότερα σύμφωνα πάντα με την μαρτυρία του, το έκαψε. Το δεύτερο αντίτυπο το παρέλαβε η Χρύσα Χατζηβασιλείου, η οποία ομοίως αρχικώς το έκρυψε, ενώ το 1945, διαβεβαίωνε την ηγεσία του κόμματος της ότι το κατείχε ακόμη και ότι σκόπευε να το διαφυλάξει.Το σχέδιο το διάβασε και ο Σιάντος, ο οποίος σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, το βρήκε “καλό και επιστημονικά καμωμένο”.
Το σχέδιο για την τελική κατάληψη της εξουσίας από το ΚΚΕ που είχε εκπονήσει ο Μακρίδης δεν έμεινε χωρίς αναπροσαρμογές. Συγκεκριμένα σύμφωνα πάντα με την μαρτυρία Μακρίδη, τον Μάρτιο η τον Απρίλιο του 1944 εκπονήθηκε νέο σχέδιο κατάληψης της εξουσίας από τον ΕΛΑΣ Αθηνών, ως παραλλαγή του πρώτου. Για το δεύτερο σχέδιο υπάρχει και σχετική μαρτυρία του Μπαρτζιώτα ο οποίος μιλάει για απλή “επεξεργασία” του πρωτότυπου σχεδίου του Μακρίδη. Τελικώς, σύμφωνα πάντα με τον Μακρίδη, εκπονήθηκε και τρίτο σχέδιο τον Αύγουστο του 1944, το οποίο άλλαξε όλα τα δεδομένα των δύο προηγούμενων καθώς προέβλεπε πλέον και την πιθανότητα της ένοπλης ρήξης με τους Άγγλους. Το σχέδιο αυτό τελικώς εφαρμόστηκε στην ένοπλη αναμέτρηση του Δεκέμβρη με τραγικές συνέπειες για το ΚΚΕ και τους υποστηρικτές του. Σύμφωνα με τον Γρηγόρη Φαράκο τα σχέδια αυτά είχαν ως στόχο την επικράτηση των δυνάμεων του ΕΑΜ μετά την απομάκρυνση των Γερμανικών στρατευμάτων. Φαίνεται πως η επεξεργασία σχεδίων από την ηγεσία του ΚΚΕ για δράση

Γιώργης Σιάντος

στην Αθήνα είχε διαρρεύσει στην κατοχική κυβέρνηση Ράλλη, καθώς βρέθηκαν σχέδια από τον ΕΛΑΣ Αθηνών που προέβλεπαν τον τρόπο αντιμετώπισης υποθετικών κομμουνιστικών ενεργειών στην Αθήνα από τις δυνάμεις της δοσίλογης κυβέρνησης..
Το αρχικό σχέδιο του Μακρίδη που είχε εκπονηθεί το 1943 δεν έχει ανεβρεθεί ως σήμερα σε κανένα σχετικό αρχείο. Σύμφωνα με τον Μπαρτζιώτα, το σχέδιο υπήρχε στα αρχεία του ΚΚΕ μέχρι το 1956, ενώ σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, το σχέδιο υπήρχε στα αρχεία του ΚΚΕ ακόμη και μέχρι το 1965. Σύμφωνα με τους δύο πιο φιλόπονους ερευνητές των αρχείων του ΚΚΕ, τον Παπαπαναγιώτου και τον  αείμνηστο Γρηγόρη Φαράκο, το σχέδιο δεν ανεβρέθηκε στα διασωθέντα αρχεία του ΚΚΕ, παρά τις επίμονες έρευνες τους. Περιέργως ο Ηλίας Νικολακόπουλος σε άρθρο του στα “ΝΕΑ” αμφισβητεί την εγκυρότητα της ύπαρξης του σχεδίου, λέγοντας ότι η “Έκθεση Μακρίδη” συντάχθηκε το 1946 κατά παραγγελία του Ζαχαριάδη για να κυλιδώσει τους Σιάντο και Ιωαννίδη. Πιστεύω πως έχει άδικο και τα στοιχεία που παρατέθηκαν αναιρούν αρκετά ικανοποιητικά όσα παθιασμένα υποστηρίζει.
Θεωρώ ότι η ύπαρξη των σχεδίων αποδεικνύει ότι βασικός προσανατολισμός του ΚΚΕ, έστω υπό προϋποθέσεις, παρέμενε η διεκδίκηση της εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Βλέπουμε ότι ακόμη και η Αγγλόφιλη η Αγγλόφοβη ηγεσία των Σιάντου και Ιωαννίδη, στο πίσω μέρος του μυαλού της, είχε ως στόχο την κατάληψη της εξουσίας. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί και αμάρτημα για ένα επαναστατικό κοινωνικοανατρεπτικό κόμμα (το αντίθετο θα ήταν μάλλον αλλόκοτο), αλλά σαν συμπέρασμα έχει την ιστοριογραφική αξία του. Πάντως παραμένει βασικό ζητούμενο, για εμένα τουλάχιστον, γιατί οι κομμουνιστές δεν κατέλαβαν την εξουσία όταν η πρωτεύουσα παρέμεινε για 48 ώρες κυριολεκτικά στην διάθεση τους. Για το θέμα αυτό πιθανά να σας γράψω κάτι τον επόμενο μήνα….
Ι. Β. Δ.   
Πηγές
Γρηγόρης Φαράκος, Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία, τόμος πρώτος, εκδόσεις “Ελληνικά Γράμματα”
(σελ. 144-150)
Χάγκεν Φλάϊσερ, Στέμμα και Σβάστικα, εκδόσεις Παπαζήση (σελ 194-199)
Γιάννης Ιωαννίδης, “Αναμνήσεις” (προβλήματα της πολιτικής του ΚΚΕ στην Εθνική Αντίσταση 1940-1945), εκδόσεις “Θεμέλιο”

Ο Ηλίας Νικολακόπουλος απαντά στον Πέτρο Μακρή- Στάικo “Η επιστροφή των Βουρβόνων”

Βιογραφία Θεόδωρου Μακρίδη στην “wikipedia”
http://www.istorikathemata.com/2010/12/1944.html 
ΕΠΙΜΕΤΡΟΝ 
Νιώθω υποχρέωση να αναφερθώ επαινετικά στον κ. Παπαναγιώτου και στον αείμνηστο Γρηγόρη Φαράκο. Ασχέτως των ιδεολογικών διαφορών και τοποθετήσεων που τυχόν ίσως έχει κάποιος, τα βιβλία τους και οι έρευνες τους αποτελούν μια έντιμη και ψύχραιμη ματιά στην ιστορία της Αριστεράς, πολύτιμη για κάθε αναγνώστη που επιθυμεί να καταλάβει τα ζητήματα αυτά. Συστήνω τα βιβλία τους με θέρμη σε οποιονδήποτε τον ενδιαφέρει αυτή η Ιστορική περίοδος.
istorikathemata.com

Οικογένεια Παπανδρέου... Όνομα βαρύ... σαν προδοσία | EAM B' - ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Οικογένεια Παπανδρέου... Όνομα βαρύ... σαν προδοσία | EAM B' - ΥΔΡΟΧΟΟΣ